Opdracht: Schoolopdracht                                                                                                                                                                                                                                                      Datum: December 2017

 

Voor deze opdracht begon je te werken met twee woorden. Een woord wat je aansprak, en een waar je een hekel aan had. Mijn woorden waren tamme kastanje, die had ik gevonden op vakantie, en ik ben dol op alle schatten die de natuur ons te bieden heeft. Het tweede woord was onvoorspelbaarheid. Ik houd er niet zo van als ik ergens niet zo veel controlle over heb. Met deze twee woorden moest je een ‘flow’ maken van woord en beeld, waarna je een installatie kon maken met de dingen die je in je flow had ontdekt.

Tamme kastanjes hebben een harde buitenkant die de inhoud beschermt. Ik rolde zo door naar het bewaren van dingen, beschermen van voorwerpen, het bewaren van herinneringen.

Hoe mooi zou het zijn als je in je huis een soort plank zou hebben, met potjes, met allemaal kleine herinneringen erin bewaard. Zo kun je echt stilstaan bij je herinneringen, door even een jar open te maken en er even bij stil te staan. Witte Jars voor goede herinneringen, en zwarte voor de minder fijne herinneringen, om ze zo een plekje te geven.

De Jars heb ik in de school neergezet, om mijzelf uit te dagen. Ik houd er namelijk niet zo van om mijn werk tentoon te stellen. Dat is toch altijd een beetje eng. Op deze manier daagde ik de studenten uit om mee te doen aan mijn project, om hun eigen herinneringen op hun eigen manier in te zetten, om een klein kunstwerkje op zich te kunnen maken. Op het kaartje kun je een korte omschrijving achterlaten van de herinnering. Zo kunnen anderen gissen naar jou herinnering, zo kun je deze ook een soort anoniem delen.